تبلیغات
قالب در دست ساخت است و به دلیل پاره ای تغییرات ممکن است نمایش محتوا با مشکل همراه باشد
 
آخرین مطالب
 
پیوندهای روزانه
پست ثابت ( فهرست محتوایی وبلاگ )

 


دوباره و پس از دو سال وقفه وبلاگ را بروز خواهم کرد

از همه ی شما بابت حمایت و دلگرمی ها سپاسگزارم

اشکالاتی در شعرخوانی ها و دانلودها بوجود آمده که اصلاح خواهم کرد




بایگانی وبلاگ

طبقه بندی مطالب وبلاگ بر اساس نام نویسنده ، موضوع ، کتاب و آلبوم


حافظ
  • شعر خوانی

احمد شاملو

  • شعرخوانی

عرفان نظرآهاری
  • شعر

گزیده ی کتاب " چای با طعم خدا "

کتاب " روی تخته سیاه جهان با گچ نور بنویس "

  • داستان


شعر "بادها" احمد شاملو

امشب دوباره

               بادها

افسانه‌ی کهن را آغازکرده‌اند

 

«ــ بادها!

          بادها!

                خنیاگرانِ باد!»

 

خنیاگرانِ باد

              ولیکن

سرگرمِ قصه‌های ملولند...

 

 

«ــ خنیاگرانِ باد

                    امشب

                             رُکسانا

                                     با جامه‌ی سفیدِ بلندش

 پنهان ز هر کسی

 مهمانِ من شده‌ست و کنون

                                      مست

 بر بسترم

             افتاده است.

 [این قصه ناشنیده بگیرید!]

 کوته کنید این همه فریاد

 خنیاگرانِ باد!

 بگذارید

         رُکسانا

 در مستیِ گرانش امشب

 این‌جا بمانَد تا سحر.

 های!

      خنیاگرانِ باد!

                       اگر بگذارید!...

 آن‌گاه

 از شرمِ قصه‌ها که سخن‌سازان

 خواهند راند بر سرِ بازار،

 دیگر

 رُکسانا

 هرگز ز کلبه‌ی من بیرون

                                 نخواهد نهاد پای...»

 

 

بیرونِ کلبه، بادها

پُرشور می‌غریوند...

 

«ــ آرام‌تر!

            بی‌رحم‌ها!

                         خنیاگرانِ باد!»

 

خنیاگرانِ باد، ولیکن

سرگرمِ قصه‌های ملولند

آنان

از دردهای خویش پریشند،

آنان

سوزنده‌گانِ آتشِ خویشند...

 

۱۳۳۰

 



مرتبط با: شعر/احمد شاملو ,
59. خوانش غزل حافظ "دارم امید عاطفتی از جانب دوست" با صدای گرمارودی
حافظ خوانی با صدای موسوی گرمارودی

از روی نسخه ی قزوینی و غنی

 

 


دارم امید عاطفتی از جانب دوست
کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

 

دانم که بگذرد ز سر جرم من که او
گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست

 

چندان گریستم که هر کس که برگذشت
در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست

 

هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان
موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

 

دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت
از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست

 

بی گفت و گوی زلف تو دل را همی‌کشد
با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست

 

عمریست تا ز زلف تو بویی شنیده‌ام
زان بوی در مشام دل من هنوز بوست

 

حافظ بد است حال پریشان تو ولی
بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست

دانلود


شعر "از زخمِ قلبِ «آبائی»" احمد شاملو

دخترانِ دشت!

دخترانِ انتظار!

دخترانِ امیدِ تنگ

                  در دشتِ بی‌کران،

و آرزوهای بی‌کران

                    در خُلق‌های تنگ!

دخترانِ خیالِ آلاچیقِ نو

                           در آلاچیق‌هایی که صد سال! ــ

 

از زرهِ جامه‌تان اگر بشکوفید

بادِ دیوانه

یالِ بلندِ اسبِ تمنا را

آشفته کرد خواهد...

 

 

دخترانِ رودِ گِل‌آلود!

دخترانِ هزار ستونِ شعله به تاقِ بلندِ دود!

دخترانِ عشق‌های دور

                          روزِ سکوت و کار

                                             شب‌های خستگی!

دخترانِ روز

            بی‌خستگی دویدن،

                                  شب

                                      سرشکستگی! ــ

 

در باغِ راز و خلوتِ مردِ کدام عشق ــ

در رقصِ راهبانه‌ی شکرانه‌ی کدام

                                        آتش‌زدای کام

بازوانِ فواره‌ییِ‌تان را

                       خواهید برفراشت؟

 

 

افسوس!

موها، نگاه‌ها

              به‌عبث

عطرِ لغاتِ شاعر را تاریک می‌کنند.

 

دخترانِ رفت‌وآمد

                  در دشتِ مه‌زده!

دخترانِ شرم

               شبنم

                     افتادگی

                              رمه! ــ

 

از زخمِ قلبِ آبائی

در سینه‌ی کدامِ شما خون چکیده است؟

پستانِتان، کدامِ شما

گُل داده در بهارِ بلوغش؟

لب‌هایتان کدامِ شما

لب‌هایتان کدام

                ــ بگویید! ــ

در کامِ او شکفته، نهان، عطرِ بوسه‌یی؟

 

شب‌های تارِ نم‌نمِ باران ــ که نیست کار ــ

اکنون کدامیک ز شما

بیدار می‌مانید

در بسترِ خشونتِ نومیدی

در بسترِ فشرده‌ی دلتنگی

در بسترِ تفکرِ پُردردِ رازِتان

تا یادِ آن ــ که خشم و جسارت بود ــ

                                           بدرخشاند

تا دیرگاه، شعله‌ی آتش را

در چشمِ بازِتان؟

 

 

بینِ شما کدام

                ــ بگویید! ــ

بینِ شما کدام

صیقل می‌دهید

                 سلاحِ آبائی را

برای

    روزِ

      انتقام؟

 

۱۳۳۰

ترکمن‌صحرا ـ اوبه سفلی




مرتبط با: شعر/احمد شاملو ,
شعر "مه" احمد شاملو

بیابان را، سراسر، مه گرفته‌ست.

چراغِ قریه پنهان است

موجی گرم در خونِ بیابان است

بیابان، خسته

                لب بسته

                          نفس بشکسته

                           در هذیانِ گرمِ مه، عرق می‌ریزدش آهسته از هر بند.

«ــ بیابان را سراسر مه گرفته‌ست. [می‌گوید به خود، عابر]

    سگانِ قریه خاموش‌اند.

    در شولای مه پنهان، به خانه می‌رسم. گل‌کو نمی‌داند. مرا ناگاه در

    درگاه می‌بیند، به چشمش قطره اشکی بر لبش لبخند، خواهد گفت:

«ــ بیابان را سراسر مه گرفته‌ست... با خود فکر می‌کردم که مه گر

    همچنان تا صبح می‌پایید مردانِ جسور از خفیه‌گاهِ خود به دیدارِ عزیزان بازمی‌گشتند.»

 

 

بیابان را

         سراسر

                  مه گرفته‌ست.

چراغِ قریه پنهان است، موجی گرم در خونِ بیابان است.

بیابان، خسته لب‌بسته نفس‌بشکسته در هذیانِ گرمِ مه عرق می‌ریزدش آهسته از هر بند...

 

۱۳۳۲

 



مرتبط با: شعر/احمد شاملو ,
شعر "صبر تلخ" احمد شاملو

با سکوتی، لبِ من

بسته پیمانِ صبور ــ

 

زیرِ خورشیدِ نگاهی که ازو می‌سوزم

و به‌نفرت بسته‌ست

شعله در شعله‌ی من،

 

زیرِ این ابرِ فریب

که بدو دوخته چشم

عطشِ خاطرِ این سوخته‌تن،

 

زیرِ این خنده‌ی پاک

و وردِ جادوگرِ کین

که به پای گذرم بسته رسن...

 

 

آه!

دوستانِ دشمن با من

مهربانانِ درجنگ،

 

همرَهانِ بی‌ره با من

یک‌دلانِ ناهمرنگ...

 

 

من ز خود می‌سوزم

همچو خونِ من کاندر تبِ من

 

بی‌که فریادی ازین قلبِ صبور

بچکد در شبِ من

 

بسته پیمان گویی

با سکوتی لبِ من.

 

۱۳۳۰






مرتبط با: شعر/احمد شاملو ,

تعداد کل صفحات: 138